Even a flawed life is better for this one restraint.
Valluvar ends the chapter with a striking concession. Even if a person fails to make virtue their own and commits other wrongs, it is still genuinely good if they at least do not desire the spouse who stands within another's bounds. This one restraint, he says, shines even in an otherwise flawed life — a single line worth keeping no matter what else has fallen.
குறையுள்ள வாழ்விலும் இந்த ஒரே அடக்கம் சிறக்கிறது.
ஒரு வியக்கத்தக்க ஒப்புதலோடு வள்ளுவர் அதிகாரத்தை முடிக்கிறார். ஒருவர் அறத்தைத் தமக்கு உரித்தாக்காமல், பிற தவறுகளைச் செய்தாலும், பிறன் எல்லைக்குள் நிற்பாளின் பெண்மையை அவர் விரும்பாதிருந்தால், அது உண்மையில் நன்று. இந்த ஒரே அடக்கம், மற்றபடி குறையுள்ள வாழ்விலும் ஒளிர்கிறது என்கிறார் — வேறெது வீழ்ந்தாலும ் காக்கத் தக்க ஒரே கோடு.
Parimelazhagar: this restraint stands out above the rest.
Parimelazhagar reads the verse's logic: granting that someone does not make virtue his own and even does wrongs, still, if the restraint from desiring another's spouse is present, 'that is good' — and, he adds, this single quality stands out and shows itself above the others. Of all the lines a flawed person might still hold, this is the one whose keeping most redeems.
பரிமேலழகர்: இந்த அடக்கமே மற்றவற்றுக்கு மேலாகத் தோன்றுகிறது.
குறளின் தர்க்கத்தைப் பரிமேலழகர் படிக்கிறார்: ஒருவன் அறத்தைத் தனக்கு உரித்தாக்காமல், தவறுகளும் செய்தாலும், பிறன் மனைவியை விரும்பாத அடக்கம் இருந்தால், 'அது நன்று' — மேலும், இந்த ஒரே குணமே மற்றவற்றுக்கு மேலாக மேம்பட்டுத் தோன்றும் என்கிறார். குறையுள்ள ஒருவர் இன்னும் காக்கக்கூடிய கோடுகளில், காத்தால் மிகவும ் மீட்கும் ஒன்று இதுவே.
The last line to hold when others have fallen.
There is a deep humanity in ending the chapter this way. Valluvar does not demand perfection before he will commend this restraint; he says that even someone who has failed elsewhere does real good by holding this single line — which means it is never too late, and no record too poor, to keep it. For the struggling, that is not a lowering of the bar but an open door: whatever else you have not managed, this one fidelity still counts, and still redeems.
மற்றவை வீழ்ந்தபோதும் காக்க வேண்டிய கடைசிக் கோடு.
இவ்வாறு அதிகாரத்தை முடிப்பதில் ஆழ்ந்த மனிதநேயம் உண்டு. இந்த அடக்கத்தைப் பாராட்டுமுன் வள்ளுவர் முழுமையைக் கோரவில்லை; வேறெங்கோ தவறியவரும், இந்த ஒரே கோட்டைக் காப்பதால் உண்மையான நன்மை செய்கிறார் என்கிறார் — அதாவது, அதைக் காக்க ஒருபோதும் தாமதமில்லை, எந்தப் பதிவும் மிகக் கெட்டதன்று. போராடுவோர்க்கு இது தரத்தைத் தாழ்த்துதல் அல்ல, ஒரு திறந்த கதவு: வேறெது இயலாமற் போயினும், இந்த ஒரு பிறழாமை இன்னும் கணக்கில் வரும், இன்னும் மீட்கும்.
Even a flawed life is genuinely better for keeping this one restraint.
Valluvar ends with a concession: even if someone fails at virtue and commits other wrongs, it's still good if they at least don't desire one bound to another. Parimelazhagar: this single quality stands out above the rest. It's the line whose keeping most redeems — never too late, no record too poor, to hold it.
Hold this one line even when you've slipped elsewhere.
Take the chapter's closing kindness to heart: you don't need a perfect record before this restraint counts. Even if you've failed in other ways, keeping this one fidelity does real good and stands out above your lapses. So never treat a poor record as a reason to give up here — whatever else you haven't managed, this one line still counts and still redeems.