Empty talk is its own verdict.
Valluvar notes that pointless speech testifies against the speaker. The very act of a person spinning out long, profitless words declares, all on its own, that he is a man without worth or sound judgement. You need no separate proof of his shallowness; the speech itself announces it.
வெற்றுப் பேச்சே தன் தீர்ப்பு.
பயனற்ற பேச்சு பேசுபவனுக்கு எதிராகச் சாட்சி சொல்கிறது என்பதை வள்ளுவர் குறிக்கிறார். ஒருவன் நீண்ட, பயனற்ற சொற்களை விரித்துரைக்கும் செயலே, இவன் நயமும் தெளிந்த நடுவுணர்வும் இல்லாதவன் என்பதைத் தானாக அறிவிக்கிறது. அவன் ஆழமின்மைக்கு வேறு சான்று வேண்டாம்; பேச்சே அதை முழக்குகிறது.
Parimelazhagar: the speech itself carries the proof.
Parimelazhagar puts it neatly: from such talk it can be known that the man lacks worth — and so, he says, the verse lays that knowledge onto the speech itself, making the words the witness. The diffuse, padded delivery doesn't just fail to inform; it informs us, precisely, about the one delivering it.
பரிமேலழகர்: பேச்சே சான்றைச் சுமக்கிறது.
பரிமேலழகர் அதை அழகாகச் சொல்கிறார்: அத்தகைய பேச்சிலிருந்தே இவன் நயம் இல்லாதவன் என அறியலாம் — ஆகவே அவ்வறிதலைப் பேச்சின்மேலேயே ஏற்றி, சொற்களையே சாட்சியாக்குகிறது குறள் என்கிறார். விரிந்த, நிரப்பப்பட்ட பேச்சு, தெரிவிக்கத் தவறுவது மட்டுமல்ல; அதைச் சொல்பவனைப் பற்றியே, துல்லியமாக, நமக்குத் தெரிவிக்கிறது.
What padding broadcasts.
We imagine that talking at length signals competence; Valluvar warns it can signal the reverse. Words heaped up without substance reveal a mind that cannot tell the weighty from the weightless — and listeners read that signal instantly. The discipline of saying only what carries meaning is not just courtesy to others; it is how you avoid testifying, unawares, to your own lack of depth.
நிரப்பு வார்த்தை அறிவிப்பது.
நீளமாகப் பேசுவது திறமையைக் காட்டும் என நினைக்கிறோம்; அது நேர்மாறாகவும் காட்டலாம் என வள்ளுவர் எச்சரிக்கிறார். உள்ளீடின்றிக் குவிக்கப்பட்ட சொற்கள், எடையுள்ளதை எடையற்றதிலிருந்து பிரித்தறிய இயலாத ஒரு மனத்தைக் காட்டுகின்றன — கேட்போர் அந்த அடையாளத்தை உடனே வாசிக்கின்றனர். பொருள் சுமக்கும் ஒன்றை மட்டுமே சொல்லும் ஒழுக்கம், பிறருக்கு மரியாதை மட்டுமல்ல; உன் சொந்த ஆழமின்மைக்கு, அறியாமல், நீ சாட்சி சொல்லாமல் இருக்கும் வழியும் அதுவே.
Pouring out empty words declares, by itself, that the speaker has no worth.
Valluvar notes pointless speech testifies against the speaker: spinning out long, profitless words declares, on its own, that he lacks worth and judgement. Parimelazhagar: the verse lays that knowledge onto the speech itself, making the words the witness. Padded talk doesn't just fail to inform — it informs us precisely about the one delivering it.
Don't let padding testify to your own shallowness.
We imagine talking at length signals competence; Valluvar warns it can signal the reverse. Words heaped up without substance reveal a mind that can't tell the weighty from the weightless — and listeners read that instantly. Saying only what carries meaning isn't just courtesy; it's how you avoid testifying, unawares, to your own lack of depth.