Fidelity is the heart of home.
Valluvar gives the positive picture. The one who truly deserves the name of a householder living by virtue is the one who does not desire the womanhood of a woman who belongs to another. After all the warnings, the definition is quiet and clear: faithfulness is not one virtue among many in domestic life — it is the centre that makes the whole thing real.
பிறழாமையே இல்லறத்தின் இதயம்.
நேர்மறையான படத்தை வள்ளுவர் தருகிறார். பிறனுக்கு உரியவளின் பெண்மையை விரும்பாதவனே, அறத்தோடு வாழும் இல்வாழ்வான் என்னும் பெயருக்கு உண்மையில் உரியவன். எல்லா எச்சரிக்கைகளுக்குப் பின், வரையறை அமைதியானது, தெளிவானது: இல்லறத்தில் பிறழாமை பல அறங்களில் ஒன்று அல்ல — முழுவதையும் உண்மையாக்கும் மையமே.
Parimelazhagar: this is what 'householder' means.
Parimelazhagar reads the verse as a definition: the one who lives the domestic life joined with virtue is, precisely, the one who does not desire a woman bound to another and standing within his keeping. 'He alone is the one we call a householder of virtue,' he glosses — making fidelity not an add-on to the householder's role but its very qualification.
பரிமேலழகர்: 'இல்வாழ்வான்' என்பதன் பொருள் இதுவே.
குறளை ஒரு வரையறையாகப் பரிமேலழகர் படிக்கிறார்: அறத்தோடு கூடி இல்லறம் வாழ்பவன், சரியாக, பிறனுக்கு உரிமை பூண்டு அவன் காவலில் நிற்பாளை விரும்பாதவனே. 'அறத்தோடு இல்வாழ்வான் எனப்படுவான் அவனே' என விளக்குகிறார் — பிறழாமையை இல்வாழ்வானின் பணிக்கு ஒரு கூடுதல் அல்ல, அதன் தகுதியாகவே ஆக்குகிறார்.
The vow that makes the household.
It is easy to think of a marriage as a sum of many goods — affection, support, shared work — with fidelity as one item on the list. Valluvar relocates it to the centre: without faithfulness, the other goods sit on sand. The person who keeps this one line is the one who can be called, fully and without qualification, the maker of a home; the rest of domestic virtue grows from that secured ground.
இல்லத்தை ஆக்கும் உறுதிமொழி.
திருமணத்தை — பாசம், ஆதரவு, பகிர்ந்த உழைப்பு — என்னும் பல நன்மைகளின் கூட்டுத்தொகையாக, பிறழாமையைப் பட்டியலின் ஒரு உருப்படியாக நினைப்பது எளிது. வள்ளுவர் அதை மையத்திற்கு மாற்றுகிறார்: பிறழாமை இன்றேல், மற்ற நன்மைகள் மணலின்மேல் நிற்கின்றன. இந்த ஒரே கோட்டைக் காப்பவனே, முழுமையாக, நிபந்தனையின்றி, இல்லத்தின் ஆக்குநர் எனப்படத் தகுந்தவன்; ஏனைய இல்லற அறம் அந்த உறுதியான தளத்திலிருந்தே வளர்கிறது.
The true householder of virtue is the one who doesn't covet another's spouse.
Valluvar's positive definition: the one who truly deserves the name of a virtuous householder is the one who does not desire the spouse of another. Parimelazhagar reads it as a qualification, not an add-on — 'he alone is called a householder of virtue.' Fidelity isn't one domestic virtue among many; it's the centre that makes the whole thing real.
Treat faithfulness as the centre of home, not one item on a list.
It's easy to see a marriage as a sum of goods — affection, support, shared life — with fidelity as one entry. Valluvar relocates it to the centre: without it, the rest sits on sand. So guard this one line as the thing that earns you the name of home-maker at all; the other domestic virtues grow from that secured ground.