Mastery removes even the want.
Valluvar raises the standard. Those who have conquered the five senses and see things clearly do not covet another's goods even when they themselves think 'I am in want.' Hardship does not move them, because mastery of the senses has dissolved not just the greed but the felt need that would feed it.
தன்னடக்கம் வேட்கையையே நீக்குகிறது.
வள்ளுவர் தரத்தை உயர்த்துகிறார். ஐம்புலன்களையும் வென்று, தெளிவாகக் காண்பவர், தாமே 'நான் வறியேன்' என்று எண்ணும்போதும் பிறர் பொருளை வேட்கார். துன்பம் அவர்களை அசைக்காது, ஏனெனில் புலன்களை வென்றமை, வேட்கையை மட்டுமன்று, அதை ஊட்டும் உணரப்பட்ட தேவையையும் கரைத்துவிட்டது.
Parimelazhagar: conquering sense leaves no want.
Parimelazhagar explains the link: 'conquering the senses' is not letting them carry you down the path of wrong, and 'clear, flawless vision' is seeing things without distortion. For those who have this, he notes, there is no real poverty — and so no coveting; the want that drives greed never even arises in them.
பரிமேலழகர்: புலன்களை வெல்ல, வறுமையே இல்லை.
தொடர்பைப் பரிமேலழகர் விளக்குகிறார்: 'புலன்களை வெல்லுதல்' என்பது அவை உன்னைத் தீய வழியில் கொண்டுசெல்லவிடாமை; 'புன்மை இல் காட்சி' என்பது திரிபின்றிக் காண்தல். இது உடையார்க்கு உண்மையில் வறுமை இல்லை — ஆகவே வேட்கையும் இல்லை; பேராசையைத் தூண்டும் தேவை அவர்களிடம் எழவே எழாது என்கிறார்.
The richest are those who need least.
Greed grows from a sense of lack — the gnawing feeling that one does not have enough. Valluvar locates the cure not in getting more but in needing less: master the appetites that manufacture 'I am in want,' and the very soil greed grows in dries up. Such a person can be poor in goods and yet feel no pull toward another's wealth, because their sense of sufficiency comes from within.
மிகச் செல்வந்தர், மிகக் குறைவாகத் தேவைப்படுவோரே.
வேட்கை, பற்றாக்குறை உணர்விலிருந்து — போதவில்லை என்னும் அரிக்கும் உணர்விலிருந்து — வளர்கிறது. அதிகம் பெறுவதில் அல்ல, குறைவாகத் தேவைப்படுவதில் வள்ளுவர் மருந்தைக் காண்கிறார்: 'நான் வறியேன்' என்பதைத் தயாரிக்கும் ஆசைகளை வென்றால், வேட்கை வளரும் நிலமே வறண்டுபோகிறது. அத்தகையவர் பொருளில் வறியராக இருந்தும், பிறர் செல்வத்தின்மீது இழுப்பு உணரார், ஏனெனில் அவர்தம் போதும் என்னும் உணர்வு உள்ளிருந்தே வருகிறது.
Those who master the senses don't covet — even when they feel they're in want.
Valluvar raises the standard: those who've conquered the five senses and see clearly don't covet another's goods even when they think 'I am in want.' Parimelazhagar: conquering sense is not letting it lead you to wrong, and for such people there's no real poverty — so the want that drives greed never even arises.
Cure greed by needing less, not getting more.
Greed grows from a sense of lack — the gnawing 'I don't have enough.' The cure isn't getting more but needing less: master the appetites that manufacture that feeling, and the soil greed grows in dries up. Work on a real sense of sufficiency from within, and you can have little yet feel no pull toward what is another's.