Learning that yields to greed is wasted.
Valluvar puts a hard question to the learned. What use is a mind subtle and vast in learning, if it still yields to greed and does senseless, base things to people, worthy or not? Knowledge that cannot keep its owner from greedy folly has, by his measure, failed at the one thing knowledge is for.
வேட்கைக்கு இணங்கும் கல்வி வீண்.
கற்றோர்க்கு வள்ளுவர் ஒரு கடினமான வினா வைக்கிறார். எல்லா நூல்களிலும் சென்ற நுட்பமான மனம், இன்னும் வேட்கைக்கு இணங்கி, தகுந்தோர் தகாதோர் என்று பாராமல் அறிவற்ற இழிசெயல்களைச் செய்தால், அதனால் என்ன பயன்? பேராசை மடத்தனத்தினின்று தன்னை உடையவனைக் காக்க இயலாத அறிவு, அவரின் அளவையில், அறிவின் ஒரே நோக்கத்திலேயே தோற்றுவிட்டது.
Parimelazhagar: senseless deeds toward all.
Parimelazhagar reads 'senseless deeds toward anyone' as doing base and cruel things to the worthy and unworthy alike, driven by craving. Since the very purpose of knowledge, he says, is to keep one from such acts, a learning that fails here is worthless — 'what use is that wide knowledge?' is a real question, not a rhetorical flourish.
பரிமேலழகர்: எல்லாரிடமும் அறிவற்ற செயல்கள்.
'யார்மாட்டும் அறிவற்ற செயல்' என்பதை, வேட்கையால் தூண்டப்பட்டு, தகுந்தோர் தகாதோர் இருவரிடத்தும் இழிந்தனவும் கொடியனவும் செய்தல் எனப் பரிமேலழகர் படிக்கிறார். அத்தகைய செயல்களினின்று காப்பதே அறிவின் நோக்கம் ஆகலின், இங்கு தோற்கும் கல்வி பயனற்றது — 'அந்த அகன்ற அறிவால் என்ன பயன்?' என்பது சொல்லணி அல்ல, உண்மையான வினா என்கிறார்.
Knowledge is for character, not display.
We measure intelligence by reach — how much someone knows, how subtly they reason. Valluvar measures it by result: does the learning issue in good conduct? A brilliant mind that still grabs, cheats, and demeans others has, in the only test that counts, learned nothing. The point is humbling for the clever: cleverness uncoupled from character is not a lesser good but a wasted one.
கல்வி காட்சிக்கு அல்ல, பண்புக்கே.
அறிவை நாம் பரப்பால் அளக்கிறோம் — எவ்வளவு அறிவார், எவ்வளவு நுட்பமாக நியாயம் காண்பார். வள்ளுவர் அதை விளைவால் அளக்கிறார்: கல்வி நல்லொழுக்கத்தில் முடிகிறதா? இன்னும் பறிக்கும், ஏமாற்றும், பிறரை இழிவுபடுத்தும் மேதைமை, முக்கியமான ஒரே சோதனையில், எதையும் கற்கவில்லை. புத்திசாலிகளுக்கு இது தலைதாழ்த்தும்: பண்போடு இணையாத புத்திசாலித்தனம் ஒரு குறைந்த நன்மை அல்ல, வீணடிக்கப்பட்ட ஒன்றே.
Learning that still yields to greed has failed at what knowledge is for.
Valluvar challenges the learned: what use is a subtle, vast mind if it still yields to greed and does senseless, base things to anyone? Parimelazhagar: since knowledge's very purpose is to keep one from such acts, learning that fails here is worthless — the question is real, not rhetorical. Knowledge is measured by the conduct it produces, not its reach.
Judge your knowledge by the conduct it produces.
We measure intelligence by how much someone knows; Valluvar measures it by whether the learning issues in good conduct. A brilliant mind that still grabs, cheats, or demeans others has, by the test that counts, learned nothing. So ask of your own learning not 'how much do I know?' but 'does it make me act better?' — cleverness without character is wasted, not just lesser.