The person no craving runs.
You can spot them: not jerked around by the next snack, the next scroll, the next hit of approval. Their steadiness is visible in a roomful of restlessness. This verse honours exactly that — the One who 'stilled the five.'
எந்த ஆசையும் ஆட்டிவைக்காத ஒருவர்.
அடுத்த சிற்றுண்டி, அடுத்த திரைக் காட்சி, அடுத்த பாராட்டு — எதற்கும் இழுபடாதவரை நீங்கள் அடையாளம் கண்டுகொள்ளலாம். அமைதியின்மை நிறைந்த ஒரு கூட்டத்தில் அவரது நிதானம் தெரிந்துவிடும். அதையேதான் இக்குறள் போற்றுகிறது — 'ஐந்தையும் அடக்கியவன்.'
Five open gates.
Sight, sound, taste, touch, smell — five doors that desire pours through all day. Mastering the pull at those gates, the verse says, is the honest path.
ஐந்து திறந்த வாயில்கள்.
பார்வை, ஒலி, சுவை, தீண்டல், மணம் — நாள் முழுவதும் ஆசை பாய்ந்துவரும் ஐந்து கதவுகள். அந்த வாயில்களில் வரும் இழுப்பை அடக்குவதே மெய்யான நெறி என்கிறது இக்குறள்.
Unshaken, not numb.
Stilling craving isn't going dead to life. It's simply no longer being yanked by every passing sensation — present to things without being run by them.
அசையாதது, உணர்வற்றதன்று.
ஆசையை அடக்குவது வாழ்வுக்கு உணர்வற்றுப் போவதன்று. ஒவ்வொரு கணத் தூண்டலாலும் இழுபடாமல் இருப்பதுதான் — பொருள்களோடு இருந்தும் அவற்றால் ஆளப்படாமல்.
The honest path of the One who stilled the five senses.
Valluvar praises the One who 'quenched the five' (ஐந்தவித்தான்) and says those who walk that honest, falsehood-free path live unshaken. The 'five' are the desires entering through the senses; the path is conduct freed from pretence.
Don't chase the senses, and don't starve them — just stop being ruled by them.
A life jerked around by every craving is a restless, shortened-feeling one. A life that has stilled the compulsive pull — without going numb — is steadier and lasts better. The work isn't denial; it's no longer being owned.