Children as a home's truest wealth.
The wise, the verse says, call one's children one's real wealth. It is a deliberate reframing: against gold and land, Valluvar sets people. The reasoning follows in the second line — the good that children freely do returns, in time, to the home that raised them. This is not a calculation of profit but a recognition that a well-raised person enriches a family in ways no possession can, and keeps enriching it long after.
ஒரு இல்லத்தின் உண்மையான செல்வமாகும் மக்கள்.
ஒருவரின் மக்களையே அவரின் உண்மையான செல்வம் என்று அறிஞர் கூறுகின்றனர் என்று இக்குறள் சொல்கிறது. இது வேண்டுமென்றே செய்த மறுவரையறை: பொன்னுக்கும் நிலத்துக்கும் எதிராக வள்ளுவர் மனிதரை வைக்கிறார். அதன் காரணம் இரண்டாம் வரியில் வருகிறது — மக்கள் தாமாகச் செய்யும் நன்மை, காலப்போக்கில், அவர்களை வளர ்த்த இல்லத்துக்குத் திரும்பி வருகிறது. இது இலாப கணக்கு அல்ல, நன்கு வளர்க்கப்பட்ட ஒரு மனிதர் எந்த உடைமையும் செய்யாத விதத்தில் ஒரு குடும்பத்தைச் செழிப்பாக்குகிறார், நெடுங்காலம் தொடர்ந்து செழிப்பாக்குகிறார் என்னும் உணர்தலே.
Parimelazhagar: wealth that returns by their own deeds.
Parimelazhagar is precise: the second line means the good comes back to the parents 'by the children's own actions' — their நல்வினை, the worthy things they choose to do. The wealth is not extracted from children like a debt; it flows naturally from who they become. He notes the verse honours children by calling them 'wealth' figuratively — a term of high regard, marking them as a family's most valuable holding precisely because their goodness is freely given.
பரிமேலழகர்: அவர்தம் செயலால் திரும்பும் செல்வம்.
பரிமேலழகர் துல்லியமானவர்: இரண்டாம் வரியின் பொருள், அந்த நன்மை 'மக்களின் சொ ந்தச் செயல்களால்' — அவர்தம் நல்வினையால், அவர்கள் தேர்ந்து செய்யும் நற்செயல்களால் — பெற்றோருக்குத் திரும்புகிறது என்பதே. கடனைப் போல மக்களிடமிருந்து செல்வம் பிடுங்கப்படுவதில்லை; அவர்கள் ஆகும் தன்மையிலிருந்து அது இயல்பாகப் பெருகுகிறது. மக்களை 'பொருள்' என்று உருவகமாக அழைப்பதன் மூலம் இக்குறள் அவர்களைப் போற்றுகிறது என்று அவர் குறிப்பிடுகிறார் — மிக்க மதிப்பின் சொல் அது; அவர்களின் நன்மை தாராளமாக அளிக்கப்படுவதால்தான் அவர்கள் ஒரு குடும்பத்தின் மிக மதிப்புள்ள உடைமை.
What we mean when we call them treasure.
To call a child 'wealth' could sound like ownership; the verse means the opposite. Children are wealth because their freely-chosen good returns to the family — which makes the relationship one of gift, not possession. Read for our age, it cuts both ways: the enrichment a family draws from its children comes from their own good acts, so it is honoured, not assumed, and a home that has poured worth into its young is repaid in the worth they live out.
அவர்களைச் செல்வம் என்னும்போது நாம் கருதுவது.
ஒரு பிள்ளையை 'செல்வம்' என்பது உரிமையாக்கம் போலத் தோன்றலாம்; இக்குறள் அதற்கு நேர்மாறானதையே கருதுகிறது. மக்கள் செல்வம், ஏனெனில் அவர்கள் தாமாகத் தேர்ந்த நன்மை குடும்பத்துக்குத் திரும்புகிறது — இது உரிமையன்று, கொடையாகிய உறவே. நம் காலத்துக்குப் படித்தால் இது இருபுறமும் வெட்டுகிறது: ஒரு குடும்பம் தன் மக்களிடமிருந்து பெறும் செழிப்பு அவர்தம் நற்செயல்களிலிருந்தே வருகிறது, எனவே அது போற்றப்படுகிறது, இறைஞ்சப்படுவதில்லை; தன் இளையோரில் மதிப்பை ஊற்றிய இல்லம், அவர்கள் வாழ்ந்து காட்டும் மதிப்பால் கைம்மாறு பெறுகிறது.
Children are a home's truest wealth, because their freely-chosen good returns to it.
The wise, the verse says, call children one's real wealth — setting people against gold and land. The reason: the good children freely do returns, in time, to the home that raised them. Parimelazhagar stresses it comes 'by their own actions' (நல்வினை), flowing naturally from who they become, not extracted like a debt. Calling them 'wealth' is a term of high regard — and read fairly it makes the bond one of gift, not possession.
Treasure who they become, and let the return be a gift.
Think of your children as your truest wealth — not something you own, but people whose freely-chosen goodness will enrich the home long after you've poured yourself into them. So invest in their character without keeping a ledger; the return comes from who they become, and it's honoured, not demanded. Pour real worth into your young, and you'll be repaid in the worth they live out.