Not Backbiting
The nineteenth chapter, புறங்கூறாமை — 'not backbiting,' refusing to speak ill of others behind their backs. After envy and greed, faults of the heart, Valluvar turns to the fault of speech they breed. Even a person who does no good and commits wrongs, he says, earns something sweet if people can at least say 'he does not backbite' — and to smile to a face while tearing it down behind is worse than open evil. Better to die than live by such two-faced slander; even when rebuked harshly to your face, do not say a careless word behind a back. The praising lips of a backbiter only expose the meanness within; slander another and your own worst faults will be picked out and told to your face. Those who cannot speak warmly split even close friends apart, and whoever broadcasts an intimate's faults spares no stranger. How, Valluvar wonders, does the very earth bear the slanderer? The cure is simple: scan your own faults as sharply as you scan an enemy's, and no evil can touch you.
10 of 10 narratives drafted · all Tamil, Pope & Parimelazhagar sourced
அறங்கூறான் அல்ல செயினும் ஒருவன்
புறங்கூறான் என்றல் இனிது.
“Though virtuous words his lips speak not, and all his deeds are ill, / If neighbour he defame not, there's good within him still.”
அறனழீஇ அல்லவை செய்தலின் தீதே
புறனழீஇப் பொய்த்து நகை.
“Than he who virtue scorns, and evil deeds performs, more vile, / Is he that slanders friend, then meets him with false smile.”
புறங்கூறிப் பொய்த்துயிர் வாழ்தலின் சாதல்
அறங்கூறும் ஆக்கம் தரும்.
“'Tis greater gain of virtuous good for man to die, / Than live to slander absent friend, and falsely praise when nigh.”
கண்ணின்று கண்ணறச் சொல்லினும் சொல்லற்க
முன்னின்று பின்நோக்காச் சொல்.
“In presence though unkindly words you speak, say not / In absence words whose ill result exceeds your thought.”
அறம்சொல்லும் நெஞ்சத்தான் அன்மை புறம்சொல்லும்
புன்மையால் காணப் படும்.
“The slanderous meanness that an absent friend defames, / 'This man in words owns virtue, not in heart,' proclaims.”
பிறன்பழி கூறுவான் தன்பழியுள்ளும்
திறன்தெரிந்து கூறப் படும்.
“Who on his neighbours' sins delights to dwell, / The story of his sins, culled out with care, the world will tell.”
பகச்சொல்லிக் கேளிர்ப் பிரிப்பர் நகச்சொல்லி
நட்பாடல் தேற்றா தவர்.
“With friendly art who know not pleasant words to say, / Speak words that sever hearts, and drive choice friends away.”
துன்னியார் குற்றமும் தூற்றும் மரபினார்
என்னைகொல் ஏதிலார் மாட்டு.
“Whose nature bids them faults of closest friends proclaim / What mercy will they show to other men's good name?”
அறன்நோக்கி ஆற்றும்கொல் வையம் புறன்நோக்கிப்
புன்சொல் உரைப்பான் பொறை.
“'Tis charity, I ween, that makes the earth sustain their load, / Who, neighbours' absence watching, tales or slander tell abroad.”
ஏதிலார் குற்றம்போல் தம்குற்றம் காண்கிற்பின்
தீதுண்டோ மன்னும் உயிர்க்கு.
“If each his own, as neighbours' faults would scan, / Could any evil hap to living man?”