Backbiting exposes the heart's smallness.
Valluvar shows that slander gives the slanderer away. However sweetly a person's lips may praise virtue, if he backbites, that very backbiting reveals that the praise did not come from his heart. The mouth may say fine things; the habit of speaking ill of the absent quietly proclaims the meanness within.
புறம்பேச்சு நெஞ்சத்தின் சிறுமையை அம்பலப்படுத்துகிறது.
புறம்பேச்சு, புறம்பேசுபவனைக் காட்டிக்கொடுக்கிறது என்பதை வள்ளுவர் காட்டுகிறார். ஒருவரின் உதடுகள் அறத்தை எவ்வளவு இனிமையாகப் புகழ்ந்தாலும், அவர் புறம் பேசினால், அந்தப் புறம்பேச்சே, அப்புகழ்ச்சி அவர் நெஞ்சத்திலிருந்து வரவில்லை என்பதைக் காட்டுகிறது. வாய் நல்லதைச் சொல்லலாம்; இல்லாதவரை இழித்துப் பேசும் பழக்கம், உள்ளார்ந்த சிறுமையை அமைதியாக அறிவிக்கிறது.
Parimelazhagar: the mean heart shows, so the praise is void.
Parimelazhagar reads the logic: a backbiter may call virtue good, but it is plain he does not say it from his heart — and his very backbiting, springing from a mean mind, is the proof. Because the heart behind is bad, he concludes, that fine-sounding speech is not to be accepted. Words are discounted by the character they come from.
பரிமேலழகர்: சிறுமனம் தெரிவதால், அப்புகழ் செல்லாது.
தர்க்கத்தைப் பரிமேலழகர் படிக்கிறார்: புறம்பேசுபவன் அறத்தை நன்று என்று சொல்லலாம், ஆனால் அதைத் தன் நெஞ்சத்திலிருந்து சொல்லவில்லை என்பது வெளிப்படை — சிறுமனத்திலிருந்து எழும் அவன் புறம்பேச்சே சான்று. பின்னுள்ள நெஞ்சம் தீயதாகலின், அந்த நல்லொலி பேச்சு ஏற்கத் தக்கதன்று என்கிறார். சொற்கள், அவை வரும் பண்பால் தள்ளுபடி செய்யப்படுகின ்றன.
What gossip tells about the gossip.
We listen to backbiting for what it says about its target; Valluvar tells us to hear what it says about its speaker. A person who runs others down in their absence has shown you exactly what they will do to you when you leave the room — and that their pretty words about goodness are decoration, not conviction. The most reliable read on someone's character is how they speak of those not present.
கோள், கோள்சொல்பவரைப் பற்றிச் சொல்வது.
புறம்பேச்சை, அதன் இலக்கைப் பற்றி அது சொல்வதற்காகக் கேட்கிறோம்; அதைச் சொல்பவரைப் பற்றி அது சொல்வதைக் கேள் என்கிறார் வள்ளுவர். இல்லாதவழிப் பிறரை இழித்துப் பேசுபவர், நீ அறையை விட்டுச் செல்லும்போது உனக்கு என்ன செய்வார் என்பதை — அவரின் நன்மை பற்றிய அழகிய சொற்கள் அலங்காரமே, நம்பிக்கை அல்ல என்பதையும் — சரியாகக் காட்டிவிட்டார். ஒருவரின் பண்பைப் பற்றிய மிக நம ்பகமான வாசிப்பு, இல்லாதவரைப் பற்றி அவர் எப்படிப் பேசுகிறார் என்பதே.
Backbiting betrays the speaker's mean heart, voiding their fine words.
Valluvar shows slander gives the slanderer away: however sweetly the lips praise virtue, the very habit of backbiting reveals the praise didn't come from the heart. Parimelazhagar: the mean mind shows in the backbiting, so the fine-sounding speech is not to be accepted. Words are discounted by the character they come from.
Read people by how they speak of those not present.
We listen to backbiting for what it says about its target; hear instead what it says about the speaker. Someone who runs others down in their absence has shown you exactly what they'll do when you leave the room — and that their fine words about goodness are decoration, not conviction. The most reliable read on a person's character is how they talk about the absent.