Poverty in the midst of plenty.
The verse names a strange condition: to possess real wealth and yet, out of folly, scorn the welcoming of guests is to be genuinely poor right in the middle of abundance. Riches that are never shared do the owner no more good than no riches at all — worse, in fact, for they expose a poverty of spirit that actual want would not. This 'poverty in plenty,' the verse adds pointedly, is found not among the wise but only among fools.
செழிப்பின் நடுவே வறுமை.
ஒரு விசித்திரமான நிலையை இக்குறள் பெயரிடுகிறது: உண்மையான செல்வத்தை வைத்திருந்தும், மடமையால், விருந்தினரை வரவேற்பதை இகழ்வது, செழிப்பின் நடுவிலேயே உண்மையில் வறியவராய் இருப்பதே. ஒருபோதும் பகிரப்படாத செல்வம், செல்வமே இல்லாததைவிட உரிமையாளருக்கு எந்த நன்மையும் செய்வதில்லை — உண்மையில் மோசம், ஏனெனில் உண்மையான வறும ை வெளிப்படுத்தாத ஒரு உள்ள வறுமையை அது வெளிப்படுத்துகிறது. 'செழிப்பில் வறுமை' என்னும் இந்நிலை, அறிஞரிடம் அல்ல, பேதையரிடமே காணப்படுகிறது என்று இக்குறள் கூர்மையாகச் சேர்க்கிறது.
Parimelazhagar: folly that makes wealth worthless.
Parimelazhagar explains the paradox: foolishness, by making a person despise hospitality, robs their wealth of the very benefit it could yield — and so effectively turns having into not-having. The riches stand idle, producing nothing of value, exactly as if the person had none. He locates the fault squarely in pēdaimai, foolishness: the wise never fall into this trap, because they understand what wealth is for. To possess and not use well is a folly only the foolish commit.
பரிமேலழகர்: செல்வத்தை பயனற்றதாக்கும் மடமை.
முரண்பாட்டை பரிமேலழகர் விளக்குகிறார்: மடமை, ஒருவரை விருந்தோம்பலை இகழச்செய்வதன் மூலம், அவர் செல்வம் தரக்கூடிய பயனையே பறித்து — ஆகவே வைத்தி ருப்பதை வைத்திராததாக மாற்றுகிறது. செல்வம் செயலற்றுக் கிடக்கிறது, மதிப்புள்ள எதையும் தராமல், அந்நபருக்கு செல்வமே இல்லாததைப் போலவே. தவறை அவர் நேராக பேதைமையில் — மடமையில் — வைக்கிறார்: அறிஞர் இந்த வலையில் ஒருபோதும் விழுவதில்லை, ஏனெனில் செல்வம் எதற்காக என்று அவர்கள் புரிந்துகொள்கிறார்கள். வைத்திருந்தும் நன்கு பயன்படுத்தாதது, பேதையர் மட்டுமே செய்யும் மடமை.
The use, not the having, is wealth.
Read for our age, the verse redefines what it means to be rich. Wealth is not in the possessing but in the using-well; what you cannot bring yourself to share is, functionally, not yours to enjoy. A person surrounded by plenty who gives nothing lives, in every way that matters, as if poor. The verse's quiet sting is that this is not bad luck but bad sense — a self-inflicted poverty, and a mark, it says plainly, of foolishness.
வைத்திருப்பது அல்ல, பயன்படுத்துவதே செல்வம்.
நம் காலத்துக்குப் படித்தால், செல்வந்தராய் இருப்பதன் பொருளையே இக்குறள் மறுவரையறுக்கிறது. செல்வம் வைத்திருப்பதில் அல்ல, நன்கு பயன்படுத்துவதில் உள்ளது; நீ பகிர்ந்துகொள்ள இயலாதது, செயல்முறையில், நீ அனுபவிக்க உனதல்ல. செழிப்பால் சூழப்பட்டிருந்தும் எதையும் கொடுக்காதவர், முக்கியமான எல்லா வகையிலும், வறியவராகவே வாழ்கிறார். இது துரதிர்ஷ்டம் அல்ல, தவறான புத்தி — தானே வருவித்துக்கொண்ட வறுமை, மடமையின் அடையாளம் என்று இக்குறள் வெளிப்படையாகச் சொல்வதே அதன் அமைதியான கூர்மை.
To have wealth yet scorn hospitality is to be poor amid plenty — a fool's poverty.
The verse names a strange condition: to possess wealth yet, out of folly, scorn welcoming guests is to be genuinely poor amid abundance. Riches never shared do the owner no more good than none — worse, for they expose a poverty of spirit. Parimelazhagar locates the fault in pēdaimai, foolishness: the wise understand what wealth is for. Wealth is not in the having but the using-well; what you can't bring yourself to share isn't truly yours to enjoy.
Measure your wealth by what you share, not what you hold.
If you have more than enough and still can't bring yourself to share or welcome others, the verse says you're poor in the only sense that matters — and it's a self-inflicted poverty, a failure of sense, not of luck. So don't equate having with being rich. What you never give away does you no more good than if you didn't have it. The truly rich life is measured by what flows out of it, not what sits locked inside.